Περιηγήσεις
εις το πανάρχαιον Όρος Αιγάλεω:
3 διαδρομές

Της Αικ. Γ. Δασκαλοπούλου
(Η Ελληνίς), 11/2024 *
Με τους υιούς μου, οικογενειακώς τε συχνά μετά φίλων, επισκεπτόμεθα το Όρος Αιγάλεω. Το βουνό, δυστυχώς υποτιμημένον από τους σύγχρονους Αθηναίους (μάλλον από άγνοια), κρύβει πάμπολλους θησαυρούς. Εν τω κειμένω, προτείνω τρεις διαφορετικές διαδρομάς, αίτινες ενδείκνυνται διά ήπιαν ανάβασιν και περιήγησιν εις το πανάρχαιον όρος.
Διαδρομή 1η: Σαν στρίψεις αριστερά από Ιερά Οδόν εις την Ελευθερίου Βενιζέλου με κατεύθυνσιν τον Δήμο Αγίας Βαρβάρας, σε 500 περίπου μέτρα εκ δεξιών σου θα συναντήσεις τον ομώνυμον Ι.Ν. Ο τόπος και ο χώρος επιβλητικός, ο Ναός ακτινοβολεί κάτασπρος εν μέσω μίας θάλασσας από λιόδεντρα, πεύκα και κυπαρίσσια. Σε προσκαλεί να τον επισκεφθείς, να αποφασίσεις την είσοδον στον χώρο του πνευματικού, ήτις εξάλλου σηματοδοτεί και ένα πέρασμα εις τους πρόποδας του Όρους Αιγάλεω, το οποίον ευρίσκεται ακριβώς όπισθέν του. Το Όρος Αιγάλεω, μέρος ιστορικά ενεργειακό, όπου συνήθως ορειβατούμε με τους υιούς μου, είναι ένας μικρός στόχος ζωής. Όλη μας τη ζωή Αιγαλεώτες, γεννήματα θρέμματα του τόπου αυτού, μέχρι το 2020 ποτέ δεν είχαμε αποπειραθεί να το προσεγγίσουμε. Οι ευθύνες της καθημερινότητος γαρ και το νεαρόν της ηλικίας των κούρων μου. Το 2020, όμως, μόλις πρωτοπατήσαμε το φωτεινόν προαύλιον της Αγίας Βαρβάρας, το βουνό ήταν σα να μας καλούσε να το συναντήσουμε. Ακριβώς άνωθεν του Ναού, ευρίσκεται τίς αλάνα, εάν ακολουθήσεις το μονοπάτι τοίχο τοίχο παραπλεύρως της ξερολιθιάς ήτις διασχίζει κάθετα το βουνό εκ του ύψους του οικισμού μέχρι και την κορυφήν, θα βρεθείς ενώπιον εκπλήξεων απερίγραπτων. Ωσάν να διαβαίνεις τας πύλας ενός έτερου κόσμου, ενός παράδεισου εις την γην, οι οφθαλμοί σου θ’ αντικρίσουν τους κατάφυτους πρόποδας του όρους, ενός όγκου κατάφυτου δένδρα τε φυτά: κάπαρη, βίκια, νερόκρινοι, αλιβάρβαρα, βαφόριζες, μαργαρίτες, μολόχες παπαρούνες τε ασφόδελοι, είναι μόνον μερικά εκ των αγριολούλουδων του Αττικού τοπίου άτινα συναντά τις, εις το Όρος Αιγάλεω. Η χλωρίδα συνομιλεί και χορεύει με την πανίδαν τε παρέα πλέκουν μυθικούς χορούς τε τραγούδια. Πτηνά λογιών- λογιών, μέλισσες, πεταλούδες, μπούμπουρες, πετούν χαρωπά τριγύρω σου και σε κάνουν να λησμονείς ότι ευρίσκεσαι εις ελάχιστην μόλις απόστασιν εκ της πόλεως. Οι ήχοι της φύσεως ωσάν σειρήνες ταξιδεύουν τον νου σου, την ώρα που τα μάτια σου ακουμπάνε το πράσινο τε γαληνεύουν. Δεν επιθυμείς να εξέλθεις εκ της καταστάσεως ταύτης τε να επιστρέψεις πίσω…Μετά από σύντομη ανάβασιν, μιας και το όρος είναι ομαλόν, θα βρεθείς ψηλά, κάτωθεν σχεδόν της κορυφής του Όρους, εις την σπηλιάν του «Νταβέλη», όπως ονόμαζαν οι παλαιότεροι τα αρχαία λατομία που ευρίσκονται εκεί. Η θέα θα σε αποζημιώσει διά την προσπάθειά σου: άπαν το λεκανοπέδιον, εκ της Πεντέλης, το Τρελοβούνιον (Υμηττός) έως και το Φαληρικόν Δέλτα, πιάτο ενώπιόν σου, να αστραποβολά εκτυφλωτικόν Απολλώνιον λευκόν, σε μία θεία ενατένισιν... Εάν από το σημείο αυτό, όντας επί της κορυφογραμμής, ακουλουθήσει κάποιος τον δασικό δρόμο, θα φθάσει έως τα "γύφτικα" του Άνω Κορυδαλλού, όπου καλό θα είναι να μην συνεχίσει τε να γυρίσει όπισθεν, μιας και διά να κατέβει κάποιος την πλευράν εκείνη, θα πρέπει να διασχίσει ολόκληρο τον οικισμό, με περίεργες ματιές να ξεπροβάλλουν γύρωθεν.
Διαδρομή 2η: Εκκινήσαμε εκ της Βυζαντινής Μονής Δαφνίου (τέως Ναός Απόλλωνος Δαφναίου), ήντινα διατρέχειν εις όλο το μήκος της, μικρός χείμαρρος. Παραπλεύρως τε αριστερώς εκ της εισόδου του αρχαιολογικού χώρου της μονής, εκκινά μικρό μονοπάτι. Κάτωθεν αυτού και εκ δεξιών του, δύναται τίς να ιδεί το ρυάκι ολοζώντανον, το οποίον διατρέχει χιλιάδες χρόνια τώρα το μέρος αυτό (ενδέχεται να το ευρείτε αποξηραμένον φέτος, λόγω της παρατεταμένης λειψυδρίας), και κατά την αρχαιότηταν λειτουργούσε ως μέσον καθαρμού των ιερών πομπών των Ελευσινίων Μυστηρίων κατά την στάσιν τους εις τον Δαφναίον Απόλλωναν, αλλά και των επισκεπτών του ναού. Εις τας κοίτας του, γεμάτος ο τόπος από δάφνες. Άξια η ονοματοδοσία της περιοχής εκ του μυρωδάτου φυτού. Εάν τις, συνεχίσει το μονοπάτι μέχρι το νοητόν όριον της πλαγιάς, τε με τη βοήθειαν του gps εάν δεν επιθυμεί να ρισκάρει, θα ιδεί άνωθέν του και αριστερώς το σπήλαιον του θεού Πανός (εμφαίνεται εις τα εικόνας μου). Ο προσκηνηματικός τε αναθηματικός τούτος χώρος προσφέρει άπλετη θέαν εις το απέναντι Ποικίλον όρος τε την Ιεράν Οδόν, καθώς ούτη διασχίζει το μικρόν Σχιστόν. Σε συνέχεια των περιπατητικών, επιστρέφει κανείς με γλυκιά κούρασιν εις τας πόδας του, αλλά με τους οφθαλμούς αυτού χορτάτους εξ εικόνων, τε τας χείρας του να μοσκοβολούν δάφνην και ρετσίνι πεύκου.
Διαδρομή 3η: Τέλος, υπάρχει και μία 3η διαδρομή, ήτις θα σας επιτρέψει να αναπαυθείτε διά έναν καφέ ή ρόφημα, σε συνέχειαν της αναβάσεώς σας. Είναι ούτη ήτις εκκινά διαμέσω του Διομήδειου Βοτανικού Κήπου, εις το τέρμαν της Ιεράς Οδού (Γιορτή). Εισερχόμενος λοιπόν τις, εις τον κήπον, αφού θα έχει πρωτίστως φροντίσει να «κλείσει» το (δωρεάν) ηλεκτρονικό του εισιτήριον (https://diomedes-bg.gr/booking/ ) ώστε να εισέλθει εις τον προστατευόμενον χώρον, εδύναται να ακολουθήσει έναν εκ των πλείστων χωματόδρομων οίτινες ανηφορίζουν το Αιγάλεω Όρος.
Εις τους ορεινούς όγκους του όρους Αιγάλεω συναντούμε πλείστα ερειπωμένα ασβεστοκάμινα. Έχουν καταγραφεί περί τα 15 αλλά ενδέχεται να υπάρχουν κι έτερα, εξ όσων γνωρίζω. Ορισμένα εξ αυτών τε μάλλον τα μεγαλύτερα, έχουν αποτυπωθεί εις τους χάρτες του Kaupert του 1883, ενώ μία τεράστια καμίνος περιγράφεται πλησίον και άνωθεν της Ιεράς Οδού, ήτις υπάρχει ακόμη και σήμερον και είναι ούτη ήτις εμφαίνεται εις τας εικόνας άστινας ετράβηξα εγώ η ίδια.
Συμφώνως με μαρτυρίας ακόμη και εις την ευρύτερην περιοχήν γύρωθεν του Παλατακίου, υπήρχαν δύο ασβεστοκάμινοι.
Καλές περιηγήσεις αγαπητοί φίλοι, μην λησμονείτε να περπατάτε την ευλογημένη Αττική Γη!
(Άπασαι οι εικόναι, εμού της ιδίας εισίν).
📸Photography: Aik. G. Daskalopoulou, 2020-2024.
* Νομικός - Συγγραφέας







