Κόμβος Σκαραμαγκά...
Και εμείς, οι κάτοικοι του Χαϊδαρίου,
τι ακριβώς να πανηγυρίσουμε;
Γράφει ο Δημήτρης Τσατσαμπάς
Ότι οι νταλίκες θα περνούν ταχύτερα από τον κόμβο; Ότι θα διευκολυνθεί η μετακίνηση των φορτίων; Ότι στις ώρες αιχμής τα διερχόμενα Ι.Χ. θα μένουν λιγότερο στην κίνηση; Ή μήπως ότι το έργο αυτό θα κάνει το Χαϊδάρι μια καλύτερη πόλη για να ζεις;
Οι μεγάλες υποδομές είναι αναγκαίες για τη χώρα και για τους ανθρώπους. Και όταν είναι πραγματικά απαραίτητες, δεν μπορεί να καθυστερούν για δεκαετίες.
Εμείς όμως, ως Χαϊδαριώτες, ας μην ξεχνάμε κάτι ουσιαστικό. Οι μεγάλοι οδικοί κόμβοι σχεδιάζονται για να εξυπηρετούν τη γρήγορη διέλευση ανθρώπων, οχημάτων και εμπορευμάτων. Δεν σχεδιάζονται για να δημιουργούν χώρους ζωής. Αντίθετα, όπου κατασκευάζονται, συνήθως επιβαρύνουν το άμεσο περιβάλλον με περισσότερο θόρυβο, περισσότερη κυκλοφορία, περισσότερο τσιμέντο και ένα τοπίο που δύσκολα γίνεται φιλικό για τον άνθρωπο. Είναι έργα που βοηθούν τους ανθρώπους να περνούν και να φεύγουν, όχι να μένουν, να ζουν και να απολαμβάνουν την πόλη τους.
Και ακριβώς γι' αυτό, όταν μιλάμε για τον Σκαραμαγκά, δεν μπορούμε να περιοριζόμαστε σε έναν οδικό κόμβο. Για το Χαϊδάρι, ο Σκαραμαγκάς σημαίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο: σημαίνει τη θάλασσά του. Μια θάλασσα που εδώ και δεκαετίες έχει πάψει να αποτελεί μέρος της καθημερινότητας των κατοίκων, παρότι ανήκει στην ιστορία, στη γεωγραφία και στην ταυτότητα της πόλης.
Το πραγματικά μεγάλο έργο για το Χαϊδάρι δεν είναι ένας σύγχρονος κόμβος. Είναι να αποκτήσει ξανά η πόλη ουσιαστική σχέση με το θαλάσσιο μέτωπό της. Να μπορεί μια οικογένεια να περπατήσει δίπλα στη θάλασσα, να αναπνεύσει ελεύθερα, να απολαύσει το φυσικό της περιβάλλον και να ξαναβρεί ένα κομμάτι της ίδιας της ταυτότητάς της.
Μέχρι τότε, οι πανηγυρισμοί που περιλαμβάνουν τη λέξη «Σκαραμαγκάς» ας συνοδεύονται τουλάχιστον από λίγη συστολή. Διαφορετικά, κινδυνεύουν να είναι αφελείς ή ακόμη και αποπροσανατολιστικοί.
Γιατί το πραγματικά μεγάλο ζήτημα παραμένει άλυτο.
Και ας μη σπεύσουν κάποιοι ούτε να οικειοποιηθούν ούτε να αποποιηθούν ευθύνες. Η σταδιακή και τελικά σχεδόν ολοκληρωτική απώλεια της πρόσβασης των πολιτών στη θάλασσα του Σκαραμαγκά δεν είναι έργο μόνο της σημερινής κυβέρνησης. Είναι αποτέλεσμα διαχρονικών πολιτικών επιλογών, για τις οποίες όλα τα κόμματα που άσκησαν εξουσία έχουν το μερίδιο της ευθύνης τους.
Όσο για τις δημοτικές αρχές του Χαϊδαρίου, ο Σκαραμαγκάς δεν αποτέλεσε ποτέ ουσιαστική προτεραιότητα στον σχεδιασμό, στη διαχείριση και, κυρίως, στη διεκδίκηση. Και αυτό η πραγματικότητα το αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο.
Αυτό που θα άξιζε να ακούσουμε από τους αυτοδιοικητικούς εκπροσώπους μας δεν είναι ούτε πανηγυρισμοί ούτε αφορισμοί για έναν κόμβο. Είναι μια καθαρή δέσμευση ότι το Χαϊδάρι θα διεκδικήσει αποτελεσματικά τη θάλασσά του.
Γιατί οι δρόμοι και οι κόμβοι μπορεί να υπηρετούν την ανάπτυξη των μεταφορών. Η επιστροφή όμως της θάλασσας στους κατοίκους θα υπηρετήσει την ανάπτυξη της ίδιας της πόλης και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων της.
Γιατί μια πόλη που δεν μπορεί να αγγίξει τη θάλασσά της δεν έχει ακόμη κερδίσει τη μεγαλύτερη μάχη της.