2025: 
Κώστας Μακρής - 
Χάθηκε ένας μοναδικός φίλος, 
συνοδοιπόρος, συνάδελφος
 
 
 
Τη χρονιά  πού πέρασε χάθηκε ένας μοναδικός φίλος, συνοδοιπόρος, συνάδελφος. Ο Κώστας Μακρής.
Είχε μία τεράστια διαδρομή. Από το 1980 ήταν ενεργό μέλος τού ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε πρόεδρος εργαζόμενων πάντα με συντριπτική πλειοψηφία για 20 χρόνια. Ήταν μέλος του υπηρεσιακού συμβουλίου και μέλος του διοικητικού Συμβουλίου στο Παιδοψυχιατρικό Νοσοκομείο "Παίδων" Αττικής Ήταν γραμματέας της τοπικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ Αγ. Βαρβάρας.

Ο άνθρωπος με τα χαμογελαστά μάτια, που ήξερε μόνο να υπηρετεί κι αυτός ήταν ο πλούτος του!!  Πού ζούσε πέρα και έξω από κομματικούς μηχανισμούς, χωρίς συναλλαγές. Δεν χρωστούσε σε κανέναν πάρα μόνο στη σκληρή του δουλειά την εξέλιξη του, που τον εμπιστεύονταν όχι μόνο οι συνάδελφοι του στο νοσοκομείο και οι σύντροφοι του,αλλά και ο οποιοσδήποτε έρχονταν σε επαφή μαζί του. Δεν υπέκυπτε ποτέ. Δεν αδικούσε.

Δεν ήταν πρόθυμος να "βολέψει" με αποτέλεσμα να γίνουν πολλές φορές προσπάθειες να τον απομονώσουν και να τον υπονομεύσουν. Ήταν όμως πάντα ένα βήμα μπροστά και σε όποια θέση κι αν βρισκόταν υπηρετούσε τους συνανθρώπους του με ευλάβεια και συνέπεια, κι αυτό αποτυπώνονταν στην τεράστια αποδοχή και εκτίμηση που του είχαν όσοι τον γνώριζαν πραγματικά. Ήταν ατρόμητος και έπαιρνε μεγάλη δύναμη από τους/τις συναδέλφους και τους/τις συντρόφους του. Χαρακτηριστικό του, η μοναδική του ευγένεια, το ήθος του και ο ξεχωριστός τρόπος που φρόντιζε τους ανθρώπους γύρω τού. Τον θυμάμαι ατελείωτες ώρες να κάθεται στο γραφείο του, να γράφει, να διαβάζει έως αργά το βράδυ και να προσπαθεί να λύσει όποιο πρόβλημα παρουσιαζόταν. Τον θυμάμαι να συμμετέχει ενεργά σε όλα τα συνέδρια και τις ημερίδες που γίνονταν τόσο στην ΠΟΕΔΥ, όσο και στο ΠΑΣΟΚ. Ενημερωνόταν για τα πάντα και προσπαθούσε να βρει πάντα τον σωστότερο τρόπο για να μην αδικήσει κανέναν. Πάντα πράος και χαμογελαστός ένας άνθρωπος με τεράστιες ευαισθησίες.

Μπορεί να χανόμασταν στο πέρασμα του χρόνου και μέσα στην πίεση της καθημερινότητας αλλά ξέραμε πάντα πως θα βρεθούμε σε κάποια εκδήλωση, σε κάποια συζήτηση ή σε κανένα καφενείο ή ταβέρνα για να μιλήσουμε, να διαφωνήσουμε, να γελάσουμε, να θυμηθούμε τα παλιά και να πούμε τα νέα. Το σταθερό όμως σημείο των συναντήσεων μας, ήταν πάντα οι πορείες με τα πανό προς το υπουργείο υγείας η το Σύνταγμα. Ο Κώστας έδωσε τη δική του αξιοπρεπή και σιωπηλή μάχη με μία σοβαρή ασθένεια έφυγε με το κεφάλι ψηλά. Ο άνθρωπος πού φώτιζε τους γύρω του δεν είναι πια μαζί μας, και τώρα πια τα χαμογελαστά, εγκάρδια μάτια του θα φωτίζουν κάπου μακριά, κάπου ψηλά, και ακόμα κι αν δεν τα βλέπουμε πια, ζουν πάντα στις αναμνήσεις μας!

Μαρία Παπαδάκου