Το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδος - Κύπρου

 

 

✏️ Της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου
 
Το ενιαίο αμυντικό δόγμα αποτελεί μια στρατηγική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία δύο κράτη οργανώνουν και αντιμετωπίζουν την άμυνά τους ως ένα ενιαίο σύστημα.
 
Στην περίπτωση της Ελλάδος και της Κύπρου, η έννοια αυτή απέκτησε ιστορικό και πολιτικό βάθος μέσα από το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, που διετυπώθη τη δεκαετία του 1990 και στηρίχθηκε στην παραδοχή ότι η άμυνα του ελληνισμού δεν μπορεί να τεμαχίζεται γεωγραφικώς.
 
Η βασική του αρχή είναι ότι ο χώρος από τον Έβρο έως την Κύπρο συνιστά ενιαίο στρατηγικό τόξο, όπου η αποτροπή και η επιχειρησιακή ετοιμότητα πρέπει να λειτουργούν συντονισμένα.
 
Αυτό μεταφράζεται σε κοινό σχεδιασμό, διαλειτουργικότητα δυνάμεων, ανταλλαγή πληροφοριών και, κυρίως, σε πολιτική βούληση αμοιβαίας υποστήριξης όταν προκύπτει απειλή.
 
Στη σημερινή συγκυρία, με τον πόλεμο γύρω από το Ιράν να έχει προκαλέσει αλυσιδωτές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο, η θεωρία δοκιμάζεται στην πράξη.
 
Οι πρόσφατες επιθέσεις στην Κύπρο, σε ένα περιβάλλον γενικευμένης αποσταθεροποίησης, δεν αντιμετωπίστηκαν ως ένα απομονωμένο επεισόδιο που αφορά μόνον τη Λευκωσία, αλλά ως γεγονός που αγγίζει άμεσα τον ευρύτερο ελληνικό στρατηγικό χώρο.
 
Η απόφαση της Ελλάδος να αποστείλει δύο φρεγάτες, δύο μαχητικά F-16 και πυραυλικά συστήματα για την ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου δεν είναι απλώς μια κίνηση στρατιωτικής συνδρομής, είναι έμπρακτη εφαρμογή της λογικής του ενιαίου αμυντικού δόγματος.
 
Η θαλάσσια και εναέρια παρουσία ελληνικών δυνάμεων λειτουργεί αποτρεπτικώς, ενισχύει την αεράμυνα και εκπέμπει το μήνυμα ότι ο ελληνικός χώρος άμυνας δεν τελειώνει στα σύνορα του Αιγαίου.
 
Η ένταξη Ελλάδος και Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η συμμετοχή της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ, δημιουργούν ένα πρόσθετο θεσμικό πλαίσιο συνεργασίας, όμως το ενιαίο αμυντικό δόγμα εδράζεται σε κάτι βαθύτερο, τουτέστιν στο αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι δύο χώρες ανήκουν στο ίδιο έθνος, το ελληνικό.
Αυτό δεν είναι απλώς μία συναισθηματική διαπίστωση, αλλά το στοιχείο που επηρεάζει τη στρατηγική σκέψη και τη λήψη αποφάσεων.
 
Όταν η απειλή στρέφεται κατά της Κύπρου, δεν εκλαμβάνεται ως ζήτημα μιας «τρίτης» χώρας, αλλά ως πρόκληση που αφορά τον ίδιο εθνικό κορμό.
 
Η κοινή ιστορία, η γλώσσα, ο πολιτισμός και οι δεσμοί αίματος, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ευθύνης που υπερβαίνει τις τυπικές διεθνείς συμμαχίες.
 
Σε αυτό το πλαίσιο, η αποστολή φρεγατών και μαχητικών δεν είναι μόνον στρατιωτική επιλογή, είναι μία συνειδητή πολιτική πράξη που επιβεβαιώνει ότι η άμυνα του ελληνισμού αντιμετωπίζεται ενιαίως.
 
Ο πόλεμος στο Ιράν και η γενικευμένη ρευστότητα στην περιοχή υπενθυμίζουν ότι οι γεωπολιτικές εξελίξεις μπορούν να μεταβάλουν γρήγορα το επίπεδο απειλής.
 
Σε τέτοιες συνθήκες, η αποτροπή αποκτά καθοριστική σημασία. Το ενιαίο αμυντικό δόγμα, προσαρμοσμένο στις σύγχρονες τεχνολογίες και στις νέες μορφές πολέμου, από drones έως πυραυλικά πλήγματα, λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος, διότι καθιστά σαφές ότι οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια δεν θα αντιμετωπιστεί αποσπασματικώς, αλλά συλλογικώς.
 
Η κοινή επιχειρησιακή εικόνα, η ταχεία μεταφορά δυνάμεων και η πολιτική απόφαση για άμεση στήριξη, συνθέτουν την πρακτική του διάσταση σήμερα.
 
Τελικώς, το ενιαίο αμυντικό δόγμα δεν αποτελεί μία ξεχασμένη διακήρυξη του παρελθόντος.
Είναι μια στρατηγική αντίληψη που επανέρχεται κάθε φορά που η ασφάλεια της Κύπρου τίθεται υπό αμφισβήτηση.
 
Και όσο οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο επιβεβαιώνουν την ανάγκη εγρήγορσης, τόσο καθίσταται σαφές ότι η απόσταση δεν μετριέται σε ναυτικά μίλια αλλά σε βούληση και συνείδηση.
Η Κύπρος δεν είναι μακριά.
 
📸 Εικόνα: Διαδίκτυον