Η παγκόσμια κοροϊδία...

 

σε στύση!

 

 

 

 

 Γράφει ο Δημήτρης Στριλάκος

 

Να δεις που με όσα συμβαίνουν, ακόμα και εγώ θα νιώσω συμπάθεια για τον διευθύνοντα σύμβουλο μιας πολυεθνικής εταιρίας, όπως ο Τζένσεν Χουάνγκ της Nvidia .
 
Σήμερα το παγκόσμιο αφήγημα με αυτήν την υπόθεση πάει κάπως έτσι: « τι να το κάνω ρε αν διοικείς μια αυτοκρατορία τεσσάρων τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ή αν κρατάς στα χέρια σου το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης, ή αν επηρεάζεις τις οικονομίες ολόκληρου του πλανήτη, αν ….δεν κρατάς το παντελόνι σου στη θέση του;»
 
Αλήθεια τώρα; Δηλαδή, από πότε το πως...ανεβοκατεβαίνει η λίμπιντο ενός CEO αποτελεί παγκόσμιο ζήτημα που ανεβοκατεβάζει μετοχές; Από πότε το αν ένας άνδρας απατά τη γυναίκα του απασχολεί το διοικητικό συμβούλιο μιας πολυεθνικής εταιρείας, τη CIA, τo CNN και τα άλλα ΜΜΕ παγκοσμίως;
 
Τη γυναίκα του, να την καταλάβουμε. Να τη συμπονέσουμε, να της συμπαρασταθούμε, να της προσφέρουμε όση ανθρώπινη κατανόηση χρειάζεται. Αλλά η Nvidia; Οι μέτοχοι; Η CIA; Το FBI; Οι κυβερνήσεις; Οι γεωπολιτικοί αναλυτές; Οι διεθνείς αγορές;
Να εντυπωσιαστούμε επειδή μία από τις γυναίκες που τσιλιμπούρδιζε, ΜΠΟΡΕΙ να ήταν κατάσκοπος της Κίνας! Οκέι, και τι έπρεπε δηλαδή να κάνει ο άνθρωπος; Στο πρώτο ραντεβού μαζί με τα σφηνάκια, να κεράσει τη λεγάμενη... και ορό της αλήθειας;
 
Πριν κλειστούν σε κάνα δωμάτιο, να την περάσει από ανιχνευτή ψεύδους; Και τι να της πει; «Συγνώμη γλυκειά μου, δεν μπορώ να φασωθώ μαζί σου χωρίς να ενημερώσω το συμβούλιο των μετόχων, το FBI και τον ΟΗΕ»; Έριξε ποτέ κανείς γυναίκα σε κρεβάτι έτσι, για να ρίξει και ο Τζένσεν Χουάνγκ;
 
Υπάρχουν – λέει -και αναφορές για σχέσεις του και με δύο υψηλόβαθμα γυναικεία στελέχη της Nvidia. Μα γίνονται τέτοια πράγματα στις εταιρίες; Δεν είχε ακουαστεί τίποτα στη γειτονιά. Πέφτουμε από τα σύννεφα!
 
Μόλις τώρα μάθαμε ότι σε χώρους όπου άνθρωποι δουλεύουν μαζί ατέλειωτες ώρες, ταξιδεύουν μαζί, συνεργάζονται, ανταγωνίζονται, μοιράζονται εξουσία, φιλοδοξίες και επαγγελματικά μυστικά, μπορεί... και να «κουτουπώνονονται» αναμεταξύ τους.
 
Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί; Σε ποιον πολιτισμό συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο;
 
Η παγκόσμια ηθική τάξη μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια μπροστά σε μια γενοκτονία, να δείξει αξιοθαύμαστη ψυχραιμία μπροστά σε μια οικονομική απάτη δισεκατομμυρίων και να αντιμετωπίσει με διπλωματική ευγένεια έναν σφαγέα.
 
Δεκάρα δεν δίνει όταν πόλεμοι βαφτίζονται «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», οικονομικές λεηλασίες παρουσιάζονται ως «αναπτυξιακές ευκαιρίες», κυβερνήσεις παρακολουθούν εκατομμύρια πολίτες στο όνομα της ασφάλειας, και πολυεθνικές διαμορφώνουν το μέλλον ολόκληρων κοινωνιών, χωρίς κανείς να τις έχει εκλέξει
 
Όλα αυτά τα έχουμε συνηθίσει. Δεν αποτελούν θέμα. Ο... πηδηχτούλης ο Χουάνγκ είναι το «θέμα»!